سابقه و هدف: بررسی بیماران با اسکروتوم حاد بر پایه شرح حال (به ویژه سن)، معاینه فیزیکی، آزمایش های خونی و ادراری و مطالعات تصویرنگاری است. تشخیص افتراقی در بعضی موارد ممکن است مشکل باشد. این مطالعه با هدف بررسی ارزش پروتئین های فاز حاد در تشخیص افتراقی اسکروتوم حاد انجام شده است.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی تحلیلی 45 بیمار شامل 3 گروه:1- اپیدیموارکیت و ارکیت حاد (26 نفر)؛ 2- تورشن بیضه (9 نفر) و 3- موارد متفرقه مثل هیدروسل، واریکوسل، ترومای اسکروتال وتورشن آپاندیس بیضه (10نفر) که با اسکروتوم حاد مراجعه کرده بودند، وارد مطالعه گردیدند. یک گروه 20 نفری که با شکایت از یک بیماری غیرحاد و غیر التهابی مراجعه کرده بودند، به عنوان گروه شاهد (گروه 4) در نظر گرفته شد. در همه موارد میزان آلفایک آنتی تریپسین، هاپتوگلوبین، CRP و فیبرینوژن اندازه گیری شد. نتایج با یافته های بالینی، آزمایش های معمول خون و ادرار و سونوگرافی مقایسه شد. نتایج بررسی با استفاده از آزمون واریانس مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: در آنالیز آماری گروهی، میانگین آلفایک آنتی تریپسین در گروه های 1،2، 3 و 4 اختلاف معناداری با هم نداشتند (0.234 P=). میانگین هاپتوگلوبین در گروه های 1،2، 3 و 4 به ترتیب 1347.92، 418.33، 525.6 و 973.5 mg/l بود که در آنالیز آماری اختلاف بین گروه ها معنادار بود (0.001 P<). گروه 1(اپیدیدیمیت) با 2 و 3 اختلاف معناداری داشت. هاپتوگلوبین درگروه اپیدیدیمیت حاد به طور معناداری بیش از گروه های 2 و 3 بود که در افتراق آن ها از دو گروه دیگر کمک کننده است (P<0.001). میزان هاپتوگلوبین بین سایر گروه ها تفاوت آماری معناداری نداشتد. میانگین CRP در گروه های 1، 2، 3 و 4 به ترتیب.102.47، 12.45، 17.57 و 1.59 mg/l بود. اختلاف گروه ها از نظر آماری معناداربود. (P<0.001) گروه 1 (اپیدیدیمیت) با 2، 3 و4 اختلاف معناداری داشت. میزانCRP در گروه 1 (اپیدیدیمیت) بیشتر از سایر گروه ها بود که در افتراق آن ها از یکدیگر کمک کننده است (P<0.001). اختلاف سایر گروه ها با یکدیگر از این نظر قابل توجه نبود. میانگین فیبرینوژن در گروه های چهارگانه از نظر آماری اختلاف معناداری با هم نداشتند (0.533 P=).بحث: به نظر می رسد به علت اینکه عیار سرمی CRPو تا حدی هاپتوگلوبین در بیماران مبتلا به اپیدیدیموارکیت حاد به وضوح بیش از مبتلایان به تورشن بیضه، تروما واریکوسل، هیدروسل و تورشن آپاندیس بیضه با علایم اسکروتوم حاد می باشد، لذا می توان از  CRPو هاپتوگلوبین در تشخیص افتراقی بیماران با اسکروتوم حاد استفاده نمود؛ در حالی که فیبرینوژن و آلفایک آنتی تریپسین در افتراق بیماران اسکروتوم حاد از یکدیگر و از گروه کنترل کمک کننده نیست. در صورت شک تشخیصی و در صورت نیاز بدون توجه به نتایج بررسی های تصویری و سطح پروتئین های فاز حاد برای رد تورشن ممکن است اقدام جراحی لازم باشد و چنانچه نیازی به جراحی نباشد، می توان از عیار سرمی  CRPو هاپتوگلوبین استفاده نمود. در واقع بیشترین ارزش کمیت های ذکرشده اثبات عدم وجود تورشن در مواردی است که اقدام جراحی غیر ضروری به نظر می رسد.

درد حاد اسکروتوم یک فوریت استثنایی در اورولوژی محسوب شده و اقدام درمانی عاجل را طلب می کند چرا که مهمترین نگرانی در این سناریو تورشن بیضه است که در صورت عدم تشخیص به موقع و تاخیر در رسیدگی، تخریب غیرقابل برگشت بافت بیضه را به دنبال خواهد داشت.بیمار مورد معرفی مرد 24 ساله ای می باشد که با شکایت درد ناگهانی بیضه چپ از چهار ساعت قبل مراجعه کرده است. شدت درد به اندازه ای بوده که بیمار را از خواب بیدار کرده است. در شرح حال و معاینه اولیه، یافته های بدست آمده ضد و نقیض بوده و تشخیص تورشن بیضه در این بیمار رد نمی شود. لذا بیمار تحت بررسی های پاراکلینیک قرار می گیرد و در سونوگرافی کالر داپلر خونرسانی بیضه نرمال گزارش می شود.در ارزیابی مجدد بیمار، متوجه پاپول خاکستری در خلف اسکروتوم چپ شدیم که در بررسی دقیق تر موفق به جدا کردن کنه خون خواری شدیم که تا نیمه بدن وارد جدار اسکروتوم شده بود و با این کار علایم بیمار بر طرف گردید.طرح این گزارش از این بابت حایز اهمیت است که از یک سو لزوم رسیدگی سریع به بیمار با درد حاد اسکروتال را مطرح ساخته و از سوی دیگر بر نقش اساسی شرح حال گیری و معاینه دقیق و وسواسانه، حتی در موارد اورژانسی تاکید می کند.

سابقه و هدف: سندرم اسکروتوم حاد یکی از شکایات مراجعه کنندگان به بخش اورژانس می باشد که علل متعددی دارد. لذا این مطالعه با هدف تعیین علل و علایم درد حاد اسکروتوم در بیماران مراجعه کننده به بخش اورژانس مراکز آموزشی-درمانی مازندران (1395-1390) انجام شد. مواد و روش ها: این یک پژوهش توصیفی مقطعی است که تمامی بیمارانی که با سندرم اسکروتوم حاد از سال 1390 تا 1395 به بخش اورژانس مراکز آموزشی و درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مازندران مراجعه نمودند، وارد مطالعه شدند. اقدامات تشخیصی و درمانی و اطلاعات بالینی و پاراکلینیکی بیماران ثبت شد و نتایج با آزمون آماری کای 2 و t ارزیابی شد. یافته ها: 205 بیمار وارد مطالعه شدند که میانگین سنی آن ها 34/17± 10/34 سال بود. تعداد بیماران با تشخیص نهایی تورشن بیضه 60 نفر (3/29 درصد)، اپیدیدیم ارکیت 63 نفر (7/30 درصد)، هرنی اینگوینال 69 نفر (7/33 درصد)، واریکوسل 11 نفر (4/5 درصد) و تورشن آپاندیس بیضه 2 نفر (1/2 درصد) بود. در تورشن بیضه، درد بیش تر ناگهانی بوده (9/23 درصد) و مدت زمان شروع علایم تا حضور در اورژانس با 38/4± 62/3 ساعت، بسیار کم تر ازسایر علل بوده است. تشخیص قطعی علت سندرم اسکروتوم حاد و علایم سونوگرافی در تورشن بیضه در 7/91 درصد و در اپیدیدیم ارکیت در 8/96 درصد و در هرنی 7/95 درصد و در واریکوسل 5/54 درصد موارد یکسان بود. استنتاج: یافته هایی نظیر سن کم تر، مدت زمان درد، درد ناگهانی و رفلکس کرماستر در افتراق تورشن بیضه از سایر علل سندرم اسکروتوم حاد کمک کننده است. سونوگرافی از بیضه باید به عنوان اصلی ترین اقدام تشخیصی سندرم اسکروتوم حاد هرچه سریع تر انجام گیرد.

اسکواموس سل کارسینومای اسکروتوم بیماری نادری است که در اتیولوژی آن تماس های شغلی- سطح بهداشت پایین- بیماری پسوریازیس و درمان با (Psoralen and ultraviolet A, PUVA) و ویروس (Human papilloma viruses, HPV) بعنوان ریسک فاکتور مطرح می باشند. در این مقاله یک مورد اسکواموس سل کارسینومای غیر شغلی و بدون ریسک فاکتورهای شناخته شده قبلی گزارش می گردد.بیمار مرد 50 ساله ای می باشد که با یک ضایعه پوستی برجسته و گل کلمی بدون انتشار به نودهای لنفاوی و سایر اعضا مراجعه و تحت اکسیزیون کامل جراحی قرار گرفت که گزارش پاتولوژی اسکواموس سل کار سینومای اسکروترم با دیفرانسایون خوب بود. در کنترل یک سال بعد از عمل هم بیمار بدون عارضه می باشد.

هماتوسل اسکروتوم یک عارضه نادر آنژیوگرافی یا آنژیوپلاستی از طریق پوست می باشد. ایجاد آن باعث ناراحتی جدی بیمار شده و نیاز به توجه دقیق دارد. ما یک مرد 47 ساله را که به دنبال آنژیوگرافی عروق کرونری دچار این عارضه شد، گزارش می نماییم.

مقدمه: تومور بیضه به عنوان یکی از نادرترین تومورها، 2-1 درصد از تومورهای مردان را شامل می شود و 95 درصد آن ها از نوع سلول های زایا هستند. در مطالعه حاضر، گزارش یک مورد توده اسکروتوم اولین تظاهر بالینی مولتیپل میلوما (Multiple myeloma) تشریح شده است. معرفی بیمار: بیمار مردی 48 ساله با مشکل توده بزرگ بدون درد در اسکروتوم چپ به درمانگاه ارولوژی مراجعه کرد. در معاینه بالینی وی دردهای استخوانی، بی حالی و ضعف وجود نداشت. علائم حیاتی، معاینات قلب و ریه و شکم همگی طبیعی بودند. در سونوگرافی انجام شده، توده بزرگ ایزواکو با قطر 10 سانتیمتر در همی اسکروتوم چپ همراه با التهاب و ادم دیواره اسکروتوم گزارش شد. با تشخیص تومور بیضه چپ تصمیم به انجام عمل جراحی گرفته شد. روز چهارم پس از عمل بیمار دچار هماتوم بزرگ در همی اسکروتوم چپ شد که بار دیگر عمل جراحی انجام و هماتوم تخلیه شد. در آزمایش های انجام شده، کاهش هموگلوبین خون تا میزان 6. 5 و کاهش پلاکت تا 32000 و افزایش کراتنین خون مشاهده شد. هم زمان با اقدامات و درمان های حمایتی برای اصالح کم خونی و پلاکت و همچنین اصلاح عملکرد کلیه ها که البته موثر هم بود، به دلیل بالا بودن سرعت رسوب گلبول قرمز (Erythrocyte Sedimentation Rate) و پروتئین تام، گرافی جمجمه گرفته شد که حاوی ضایعات Lytic بود. بیمار با ظن بالای ابتلا به مولتیپل میلوم تحت مشاوره با متخصص داخلی قرار گرفت. نتیجه گیری: در این بیمار احتمالاَ اختلال انعقادی و به دنبال آن ترومای خفیف به بیضه، موجب خون ریزی در بیضه و ایجاد توده در آن شده است. البته در وضعیت یاد شده به خاطر وجود آنمی باید سایر تشخیص های افتراقی نیز در نظر گرفته شود. به هر حال، عدم گزارش تومور در نمونه ارسالی به آزمایشگاه، لزوم بررسی های بیشتر را مطرح کرد. عود مکرر هماتوم محل عمل در این بیمار و عدم امکان تعیین گروه خونی و در نتیجه شک به بالا بودن پروتئین ها درخون که با بالا بودن ESR سرم با وجود سن به نسبت پائین بیمار همراه بود، تشخیص مالتیپل میلوما را برای این فرد مطرح کرد.

سابقه و هدف: تورشن بیضه حالتی اورژانسی بوده و احتیاج به اقدام جهت تشخیص و درمان دارد. این بیماری تقریبا 40 درصد موارد درد ناگهانی بیضه را تشکیل می دهد و مهم ترین تشخیصهای افتراقی آن شامل تورشن آپندیکس بیضه، ادم ایدیوپاتیک اسکروتوم، ورم بیضه و اپیدیدیم و تورشن اپیدیدیم می باشد. مواد و روشها: در این تحقیق که بر روی  63کودک مراجعه کننده به بیمارستان مفید طی سالهای 1378-1373 انجام شده، از طریق مطالعه توصیفی Retrospective و با استفاده از اطلاعات پرونده های بیماران به خصوصیات اپیدمیولوژیک تورشن بیضه پی برده، نوع علایم و سن بیماری مشخص شد. یافته ها: تشخیص اکثرا بر اساس یافته های بالینی بوده است. بیشترین فراوانی مربوط به تورشن بیضه (33.3 درصد)، و تورشن آپندیکس آن (27 درصد) بود. اکثریت بیماران در فاصله سنی صفر تا یکسال قرار داشتند (22.2 درصد). شایع ترین علامت اولیه بیماری درد و تورم (27 درصد) بود، درد به تنهایی 23.8 درصد و تورم به تنهایی 25.4 درصد و مجموع این سه حالت 76.2 درصد علایم اولیه را تشکیل می دادند. از بین بیماران عمل شده (73 درصد)، 11.1 درصد ارکیدکتومی و 20.6 درصد اپندکتومی شدند که 80 درصد آنها مراجعه بالای 12 ساعت را داشته اند و 100 درصد علامت اولیه آنها شامل درد، تورم و قرمزی بوده است. نتیجه گیری و توصیه ها: این بررسی نشان می دهد که تشخیص و درمان سریع جراحی بیمارانی که با درد و یا تورح حاد بیضه مراجعه می کنند می تواند از انجام ارکیدکتومی و یا اپندکتومی جلوگیری نماید.

سابقه و هدف:  واریکوسل به پیچ خوردگی غیرطبیعی وریدهای بیضه گفته می شود که با درد اسکروتوم همراه است. با فرض وجود ارتباط بین سستی کف کانال اینگوئینال با درد ناشی از واریکوسل، این مطالعه با هدف تعیین تأثیر واریکوسلکتومی با و بدون هرنیورافی اینگوینال بر درد اسکروتوم در بیماران مبتلا به واریکوسل انجام شد. مواد و روش ها:  در این کارآزمایی بالینی تعداد 110 بیمار مبتلا به واریکوسل همراه درد کاندید عمل جراحی انتخاب و به دو گروه مداخله و کنترل تخصیص داده شدند. در گروه مداخله، عمل جراحی واریکوسلکتومی همراه با هرنیورافی اینگوینال و در گروه کنترل، عمل جراحی واریکوسلکتومی بدون هرنیورافی اینگوینال انجام شد. هر دو گروه ازنظر وجود درد در اسکروتوم، ارکشن، اجکولاسیون، عوارض مینور و ماژور و همچنین رضایت از عمل جراحی پیگیری و مقایسه شدند. یافته ها:  در گروه مداخله و کنترل به ترتیب میانگین سنّ بیماران 10. 65±32. 96 و 9. 81±29. 51 سال (0. 081=P) نمره رضایت از عمل 2. 52±7. 09 و 2. 03±7. 67 بود (0. 185=P)، وجود درد اسکروتوم در روز هفتم بعد از عمل 72. 7 و 74. 5 درصد (0. 829=P)، یک ماه بعد از عمل 49. 1 و 50. 9 درصد (0. 849=P) و سه ماه بعد از عمل 30. 9 و 38. 2 درصد (0. 550=P) بود. نتیجه گیری:  در بیماران مبتلا به واریکوسل، هر دو روش واریکوسلکتومی با و بدون هرنیورافی اینگوینال به طور معنی داری باعث کاهش درد اسکروتوم نسبت به قبل از عمل، افزایش ارکشن و اجکولاسیون شد و رضایت یکسانی در بین بیماران در پی داشت. بااین حال، میزان کاهش درد اسکروتوم طی سه ماه در واریکوسلکتومی با هرنیورافی اینگوینال بیشتر ازواریکوسلکتومی بدون هرنیورافی اینگوینال بود.

تومورهای پاراتستیکولار اولیه نادرند و فقط 7 تا 10 درصد تومورهای داخل اسکروتوم را تشکیل می دهند. در بالغین 75 درصد منشاء این ضایعات از طناب اسپرماتیک است و 20 درصد آنها را لیومیوسارکوم تشکیل می دهد. در این مقاله به معرفی مورد نادری از لیومیوسارکوم پاراتستیکولار اولیه در یک مرد 68 ساله می پردازیم که با تورم غیردردناک اسکروتوم راست مراجعه کرده است. سونوگرافی اسکروتوم یک توده هتروژن بزرگ را گزارش نمود. مارکرهای تومور از جمله آلفا فیتوپروتئین، لاکتات دهیدروژناز و بتا گنادوتروپین جفتی انسانی در سطح نرمال بود و شواهد متاستاز دوردست وجود نداشت. رادیکال ارکیدکتومی راست پاتولوژی لیومیوسارکوم پاراتستیکولار اولیه را اثبات نمود.

دستگاه تناسلی مبهم از جمله بیماری های نادری است که با شیوع 1 در هر 4500 تولد زنده، در زمره اختلالات تکامل جنسی قرار می گیرد. اختلالات تکامل جنسی شامل گروهی از اختلالات مادرزادی هستند که در آن ها بین کروموزوم جنسی، گناد و دستگاه خارجی عدم هماهنگی وجود دارد. بعضی از نوزادان مبتلا به این اختلال با ظاهر غیر طبیعی دستگاه خارجی به دنیا می آیند که به آن ابهام جنسی اطلاق می گردد. بزرگی کلیتوریس، عدم لمس بیضه، اسکروتوم دو شاخه از جمله علایم بارز اختلال ابهام جنسی به حساب می آیند. این اختلال یک واقعه تراژدی و بسیار ناراحت کننده و یک بیماری جدی است که نگرانی های عاطفی و روحی عمیقی را بر خانواده تحمیل می کند. از اینرو لازم است با تحقیقات بالینی، هورمونی، ژنتیکی، مولکولی و رادیوگرافی، مدیریت فوری و منطقی اتخاذ گردد تا علت و رویکرد درمانی آن مشخص شود. در این مقاله یک مورد نوزاد لیت ترم با علایم ابهام جنسی حاصل زایمان طبیعی، از یک مادر 19 ساله گزارش می شود. در معاینه اولیه صورت گرفته توسط پزشک اطفال، اسکروتوم خالی با ظاهری شبیه لابیا همراه با میکروپنیس مشاهده شد. در ادامه ضمن تاکید پزشک اطفال بر اهمیت مسیله تعیین جنسیت نوزاد در زمان مناسب، تلاش برای آموزش خانواده نوزاد جهت اقدام به انجام بررسی های سیتوژنتیکی برای تهیه کاریوتایپ در ابتدا و سپس بررسی پروفایل هورمونی و در نهایت تعیین جنسیت مناسب برای ایشان، از طریق مشاوره با متخصصان مربوطه صورت گرفت.